პ. ბუმისი, „კანონიკური სამართალი“ — შესავალი ნაწილი, თავი 1: განსაზღვრებები და ტერმინოლოგია (ტერმინთა განმარტება)

1. რა არის სამართალი

„დასაბამი აღმზრდელობისა – ეს არის სახელთა გამოგონება; – ამბობდნენ ჩვენი წინაპრები. ჩვენც დავიწყებთ არსებითი სახელის „სამართალის“ განსაზღვრებით. ამქცეყნად მოღვაწე ადამიანები არიან საზოგადოების წევრები. არისტოტელე თავის „პოლიტიკაში“ აღნიშნავდა, რომ ადამიანი არის საზოგადოებრივი ცხოველი, და ვინც არ ცხოვრობს საზოგადოების წიაღში ადამიანებთან ერთად, ან ცხოველია, ანდა ღმერთი. აქ „ცხოველად“ იგულისხმება ველური კაცი. ხოლო ველური სხვასთან თანაარსებობით ვერც თვინიერდება და ვერც ვითარდება. საზოგადოების გარეშე, განდეგილად მცხოვრები ადამიანი არის წმინდანი, მართალი, სრულყოფილი, და მას არ ესაჭიროება დახმარება საზოგადოებისაგან, სხვა ადამიანებისაგან. მაგრამ დანარჩენი ადამიანებისათვის საზოგადოება არის მათი არსებობის აუცილებელი წინაპირობა, ამ აუცილებელი წინაპირობის მისაღწევად საჭიროა მშვიდობიანი თანაიარსებობა. ხოლო მშვიდობიანი თანაარსებობისათვის კი – სიმშვიდე, სიწყნარე და წესრიგი, რაც არის შედეგი მართლმსაჯულებისა, ანუ შედეგი სამართლის სუფევისა. ცნობილია რომაული სამართლის აქსიომა, რომლის მიხედვითაც, სადაც არის საზოგადოება, იქვეა სამართალიც (Vხ1 §0010(მ§, 1ხ1105). ეს შეიძლება სხვაგვარადაც ითქვას: ადამიანთა ჯგუფმა, საზოგადოებამ რომ იარსებოს, მასში უნდა არსებობდეს და სუფევდეს სამართალი ანუ მართლ”_ მსაჯულება, რომელიც ჩვენამდე არსებული ყველა საზოგადოების საფუძველია. აქ იბადება მთავარი კითხვა – „რა არის სამართალი?“ პასუხები, რომლებსაც დროთა განმავლობაში აყალიბებდნენ სპეციალისტები, მრავალგვარია. იმის თქმაც კი შეიძლება, რომ განსაზღვრებათა რაოდენობა ზუსტად შეესაბამება ცნება „სამართლის“ განსაზღვრისათვის მოღვაწეთა რაოდენობას. მაგ. არისტოტელე ამბობდა: ,,სამართალი არის კანონიერი და თანაბარი“. ცელსუსი აღნიშნავდა: „სამართალი არის სიკეთისა და თანაბარუფლებიანობის ხელოვნება“ (IV§ 09LმI§ ხ0ი1 CL მიცს1). დღემდე არაა მიღწეული შეთანხმება, თუ რომელი განსაზღვრებაა მისაღები, და ამიტომ ცნობილი ფილოსოფოსი კანტი ირონიულად შენიშნავდა: „კანონის მეცნიერნი დღემდე ემიებენ ცნება „სამართლის“ განსაზღვრებასო“ჩვენ არ ვაპირებთ ჩამოვთვალოთ, ვიკვლიოთ და შევაფასოთ ოდესმე გამოთქმული ყველა შესაბამისი განსაზღვრება. თქვენს ყურადღებას შევაჩერებთ მხოლოდ ორ, ძირითად, არსებით მათგანზე, რომლებიც ყველაზე უკეთ უპასუხებენ ჩვენს ინტერესებს. ერთი ამათგანი არის აღწერილობითი შინაარსისა: სამართალი არის, მოველ. საერთ. და -საცკლესიო. კანონთა. ერთობლიობა, რომელია “საფუძველზედაც ხორციელდება და წესრიგდება ამა თუ იმ საზოგადოების, როგორც ფიზიკური ისე იურიდიული პირების! ცხოვრებ. სამართლის "ამგვარი ფორმულირებით ვლინდება იურიდიული პოზიტივიზმი, რომლითაც ბევრ შემთხვევაში კანონმდებლის სუბიექტური ნება – კანონები – გაიგივებულია სამართლის შინაარსთან. მართებულია კი ასეთი რამ? არის კი ცხადი, რომ ყველა კანონი სამართლიანია, ხელს უწყობს მშვიდობიან თანაარსებობასა და წესრიგს? ან იქნებ, ისინი ბევრჯერ უსამართლობის, "შფოთისა და უწესრიგობის წყაროა? მართლაც, ბევრ შემთხვევაში ასეთსაც აღმოვაჩენთ ხოლმე; იქ, სადაც კანონია, უეცრად გამოჩნდება ოპონენტი, რომელიც ასაბუთებს, რომ აღნიშნული კანონი მართებულად აწესრიგებს საქმეთა ვითარებას, რომ იგი უსამართლოა. ასე ბევრ შემთხვევაში გვიწევს საუბარი უსამართლო კანონის ან კანონიერი უსამართლობის თაობაზე. შეიძლება გავიხსენოთ შემთხვევები და ვითარებები კლასიკური მწერლობიდან (ანტიგონე) ან უახლესი ისტორიიდან (ჰიტლერი). ამიტომაც ზემოთ წარმოდგენილი აღწერილობითი ფორმულირება ხშირად დაშორებულია სამართლის შინაარსისა და არსისაგან. ამის გამო მივმართავთ მეორე, უფრო ფართო შინაარსის მომცველ განსაზღვრებას, რომელიც პირველზე უფრო მოხერხებული ჩანს. იგი "შეესაბამება სამართლის არსს და ითვლება უფრო მისაღებად, ან, სხვა თუ

2. „არაფერი, მისი ღირსება არ იწვევს ეჭვებს; სამართალი არის ის, რაც.

შეიძლება ითქვას: სამართალი არის ის, რაც ადამიანია: ურთიერთობის ყველა შემთხვევაში მართებულია: იგია თანასწორობის მაჩეენებელი იელი“ შენიშვნა: იუსტიციი! სათვის, ახუ სამართლის მეცნიერებისათვის, უფროზუსტია, ითქვას, რომ სამართალი არის აღმოჩენა თანასწორობისა ' სამოქალაქო იურისპრუდენციის მიხედვით, იურიდიული პირი ეწოდება ისეთს, რომელიც არსებობს კანონის საფუძველზე, ასეთია, მაგალითად, საზოგადოება, ფირმა, ფონდი და ა. შ. (არ არის აუცილებელი, იურიდიული პირი იყოს ფიზიკური პირიც). ხოლო ფიზიკურ პირებს, ანუ ადამიანებს, სამართალი განიხილავს და აღიქვამს, როგორც ორგანიზაციას გარკვეული პოზიციის მიხედვით, გარკვეული უფლებებითა და მოვალეობებით ამა თუ იმ სოციალურ მთლიანობაში და არა, უბრალოდ, როგორც კერძო არსებებს. “თითოეული განსაზღვრება არის ამასთანავე ფორმულირებაც და აღწერაც.

-“ოძოძეუ_-__-_ ყველა ადამიანურ ურთიერთობაში; ის, რაც. შეესაბამება მართებულ კანონსა და შეეფარდება სწორად გამოთქმულს. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, – შედეგი მართებული მსჯელობისა, რომელიც აგებულია მართებული კანონის საფუძველზე, მაგრამ აქ შეიძლება წამოიჭრას კითხვა: რა არის მართებული და ვის შეუძლია მასზე იმსჯელოს “უცდომელად და დაადგინოს იგი? ანდა, როგორია უფლებამოსილება და ავტორიტეტი (ავთენტურობა) იმ პირისა, ვინც მსჯელობს და დაადგენს ამგვარ რაიმეს? ეს პრობლემა არცთუ ისე უმნიშვნელოა. მაშასადამე, ისმის კითხვა: არსებობს თუ არა ისეთი პირი, ან ორგანო, რომელსაც შეუძლია თავს იდვას მმართველობის მტკიცება. ანუ მისი დადასტურება? თუ კვლავ კაცობრიობის ისტორიასა და გამოცდილებას გადავავლებთ თვალს, აღნიშნულ კითხვაზე ვერ მივიღებთ, თუნდაც სავარაუდოდ, დადებით პასუხს. პასუხი ერთმნიშვნელოვნად უარყოფითი იქნება. აქ ჩვენ უთუოდ უნდა გავითვალისწინოთ, რომ თავდაპირველი ფორმულირებისათვის „მართებული“, მისი განსაზღვრების ნებისმიერი შემთხვევისათვის, გულისხმობს არა კანონმდებლის სუბიექტურ აზრს, არამედ სამართლის დადგენილ პრინციპს. იგი ურყევად უკავშირდება დასაბამიერ ბუნებრივ სამართალს, რომელიც დაადგინა ღმერთმა, ყოველივეს შემოქმედმა. მაგრამ სამწუხაროდ, სამართლის პირველსაწყისის ეს დადგენილება (ბუნებრივი, თავდაპირველი, საწყისი სამართალი) განიცდის, როგორც კანონმდებლის სუბიქტური აზრისა თუ შეფასების, ასევე კანონმდებლობის სოციალური, სახელმწიფო, პარტიული და ა. შ. მიზანსწრაფვის, გავლენებს. აღარაფერს ვამბობთ იმის თაობაზე, რომ დასაბამიერი (პირველქმნილი) სამართლის განსაზღვრების სრულყოფილი და ზუსტი შინაარსის აღქმაც დიდად გართულდა ადამიანის ცოდვით დაცემის შემდეგ. უფრო კონკრეტულად: ადამიანის უძლურება, განსაზღვროს, რა არის მართებული, გამოწვეულია სხვადასხვა ფაქტორით, რომელთაც გვასწავლის ღმრთისმეტყველება თუ ანთროპოლოგია, ბიოლოგია თუ ფსიქოლოგია და ა. შ. კაცი, უპირველეს ყოვლისა, არ არის ყოვლად ბრძენი, არც ყოვლის გამგები, იგი ვერ შეიმეცნებს მთელ ქმნილებას (არსებებსა თუ მოვლენებს). იგი ვერ იმეცნებს ყოველივეს, რადგან თავად არაა შემოქმედი, და შეუძლებელიცაა, იგი „ყოველგან იყოს“. გარდა ამისა, ადამიანმა ცოდვით შერყვნა ღმრთის „ხატისებრ“ ქმნილი თავისი გონება, აზრი, სურვილები, ნება. უფრო მეტიც, ადამიანზე ზეგავლენას ახდენს მისი სურვილები, გარემო, ურთიერთობები და სხვა. მხოლოდ ის, ვინც არის ყოველივეს შემოქმედი, ყოვლის მეცნიერი, რომელი ,,ყოველგან არს“, რომელსაც აქვს სრული ცოდნა ზოგადისა, ყოვლისმომცველისა, ცოდნა წარსულისა, აწმყოსი და მომავლისა, მხოლოდ იგი არის უცვლელი, პირუთვნელი და ობიექტური; მხოლოდ მას ძალუძს, იყოს უცთომელი კანონმდებელი თუ მსაჯული.

სამწუზაროდ, ადამიანი ზემოხსენებული მიზეზის გამო ყოველთვის ვერ განსჯის ობიექტურად, მართებულად, სამართლიანად. ამიტომაცაა ადამიანთა კანონები ნაკლოვანი და არასრულფასოვანი; ამიტომაც იცვლებიან ისინი გამუდმებით, ამიტომაც ცდილობენ ადამიანები უფრო სრულყოფილი, უფრო მართებული კანონების აღმოჩენას, და რაკი არასრულყოფილია კანონები, ამიტომაცაა ისინი თავსმოხვეულნი სახელმწიფოს მიერ; სწორედ ამიტომ, ხშირად არ იწონებენ მათ ადამიანები, არ იღებენ მათ. არ იწონებენ, რადგან განსჯიან მათ თავიანთი ლოგიკით და არ მიიჩნევენ მართებულად და, შესაბამისად, არ მისდევენ და ეწინააღმდეგებიან მათ დანერგვას.

შენიშვნა: სამართლის სახეები შემდეგია: # დაწერილი სამართალი – ასეთი სამართალი განკუთვნილია ორგანიზებული საზოგადოებისათვის (კანონები). ბ. დაუწერელი სამართალი – ორგანიზებული და საზოგადოებისათვის დადგენილი განაწესები (ადათები). ჭ) , ბუნებითი სჯული (სამართალი) – თანდაყოლილი ყოველი ადამიანისათვის, კრებული (სიმრავლე) ზნეობრივი დადგენილებებისა, რომლებიც ლოგიკური სინდისისაგან (შეგნებისაგან) მომდინარეობენ. იგი წინ უსწრებს ყველა სხვა სამართალს. ოდნავ ბუნდოვანია და არ ექვემდებარება განსაზღვრებებს. C , დადგენილი (პოზიტიური) სამართალი – ერთიანობა კანონებისა, რომლებიც განსაზღვრულია სახელმწიფოსა ან სხვა ორგანიზაციის მიერ და ფორმულირებულია კონკრეტულად.

ყველა შემთხვევაში, ზემოთწარმოდგენილი სქემის მიხედვით გასაგები ზდება, რატომაა შეუძლებელი, სხვადასხვა კანონი სრულყოფილად შეეფარდოს სამართლის პირველსაწყის დადგენილებასა და არსს, რისი ავთენტური გამოხატულება უნდა იყოს სხვადასხვა კანონმდებლობანი. უფრო მეტიც, აშკარა ხდება სირთულე სიტყვა ,,სამართლის“, მისი არსის საყოველთაოდ მისაღები განმარტებისა.

2. კანონიკური (საეკლესიო) სამართლის “ განსაზღვრება – ,კანონის“ „სჯულის“ ცნება თუ ადამიანის სამართალთან (მაგ. სამოქალაქო ან სისხლის სამართალთან) დაკავშირებით ვითარება რთულია, ამას ვერ ვიტყვით კანონიკურ ანუ საეკლესიო სამართალზე. ეს იმიტომ, რომ კანონიკური სამართლის (სჯულის კანონის) წყარო არაა „დაცემული“ კაცის ბუნებისა თუ ნების, შეზღუდული ადამიანური შემეცნების გამომხატველი, არამედ, იგი მოიცავს ქრისტეს მიერ განცხადებულ, საღმრთო ჭეშმარიტებას, რაც ავთენტურად · რვტორიტეტულად) დასტურდება სულიწმინდით ეკლესიის მიერ. თუკი ადამიანი, როგორც დავრწმუნდით, ვერაა მოწოდებული უცდომელი კანონმდებლობისათვის, – რაკი იგი არ ფლობს აუცილებელ წინაპირობებს, = ამასვე ვერ ვიტყვით სამპიროვნულ ერთარს ღმერთზე. როცა კანონმდებლობს მამა-ღმერთი, მოდის ამქვეყნად და გვესაუბრება ძე-ღმერთი, და როცა სულიწმიდა დამკვიდრებულა ეკლესიაში და წინამძღოლობს (ზედამხედველობს) მას, მაშინ დანამდვილებით შეგვიძლია დავადასტუროთ სრულიად სწორი და მართებული პასუხი, უცდომელობა. ასე და ამგვარად:

ა) ცნობად გვეძლევა, რომ ღმერთი ესაუბრებოდა მოსეს; წინასწარმეტყველებისა და ძველი აღთქმის სხვა ღმრთივშთაგონებული ადამიანების მეშვეობით ბევრჯერ გადმოუცია მცნებები, კანონები, თავისი ნება. აქვე შეიძლება ერთად მოვიხსენოთ თავად ლმერთისგან მომდინარე აბრაამის პასუხი მდიდრისა და ღარიბი ლაზარეს იგავიდან: ,ჰქონან მოსე და წინაისწარმეტყუელ ნი, მათი ისმინედ“ (ლუკა 16,29). ამას ადასტურებს, რაკი თავად ღმერთის სიტყვა არის ჭეშმარიტი. „რამეთუ სიტყუაი შენი ჭეშმარიტ არს“ (იოანე 17,17), – ამბობს იესო ქრისტე, და ეს ჭეშმარიტება, ძველი აღთქმისაგან მომდინარე ეს საწინდარი, მემკვიდრეობით მიიღო და დაიცვა ქრისტიანულმა ეკლესიამ.

ბ) ცნობად გვეძლევა ასევე, რომ ამქვეყნად ,,ჩამოვიდა“ და მოგვევლინა თავად ღმრთის სიტყვა, იესო ქრისტე, რომელმაც „ხატი მონისაი მიიღო“ (ფილ. 2,7) და მოგვანიჭა ჭეშმარიტება, შეგსებული და განახლებული, რაკი თავად იგია ,,გზაი... და ჭეშმარიტებაი... და ცხოვრებაი“ (იოანე 14,6). სწორედ ამის გამო, კაცობრივი ულოგიკობის ცხადყოფისათვის ამბობს მაცხოვარი: „ხოლო აწ მეძიებთ მე მოკლვად, კაცსა, რომელი ჭეშმარიტსა გეტყყკ თქუნ, რომელი მესმა ღმრთისაგან“ (იოანე 8,40). ეს ჭეშმარიტება გადმოეცათ მოციქულთ, მაცხოვრის მოწაფეთ, მის მემკვიდრეებს, ეპისკოპოსებს, ეკლესიას. ესაა სამოციქულო გადმოცემა, ტრადიცია.

გა უფლის ამაღლების შემდეგაც ღმერთი ეკლესიაში აგზავნის ნუგეშინისმცემელს, რომელიცაა „სული ჭეშმარიტებისაი“ (იოანე 14,17. და I 15,26), რათა უძღოდეს „ჭეშმარიტებასა ყოველსა“ (იოანე 16,13), მაშასადამე, 1 გემარიტება არის ეკლესიის წიაღში, ამიტომაც არ არსებობს ეშვი; ამიტომაც, | აღნიშნავს ღმრთივშთაგონებული მოციქული პავლე ეკლესიაზე საუბრის. წ დროს, რომ იგია „სუეტი და სიმტკიცე ჭეშმარიტებისაი“ (L ტიმ. 3,15). ეს, სხვა მხრივ, ბუნებრივია. რადგან ეკლესია არის სხეული (C,გუამი“) იესო. « ქრისტესი (ეფეს. 5,23 და კოლ. 1,18). ეს ნიშნავს, რომ ეკლესიის სხეულს, ორგანიზმს C,გუამს“) ჰყავს თავი – ქრისტე. და რაკი ქრისტე, როგორც ღმერთი, უცდომელია, უცდომელია ეკლესიაც თავისი ერთიანობის სახით.

მაშასადამე, კანონიკური, ანუ საეკლესიო სამართლის წყარო არის თავად ეკლესიის კანონები, რომლებიც ავტორიტეტულად, სულიწმინდით გამოხატავენ ეკლესიის სწავლებას ქრისტესმიერი გამოცხადების, ჭეშმარიტებისა და ცხოვნების შინაარსიის მართებული განცდისათვის. ისინი ამავ დროს წინ უსწრებენ ან ასწორებენ კიდეც აღნიშნულის მცდარი გაგების ყველანაირ მისწრაფებას. მასასადამე, ამ შინაარსით კანონიკურ ანუ საეკლესიო სამართალს ეწოდება სამართალი, რომელიც ეყრდნობა ეკლესიის მიერ შემუშავებულ კანონებს, და ზედსართავიც – ,,კანონიკური“, რომელიც განსაზღვრავს ამ შემთხვევაში სიტყვა ,,სამართალს“, მომდინარეობს არსებითი სახელისაგან – „კანონი“ (ძველ ქართულად – ,,სჯული“).

ბერძნულ ენაზე სიტყვა კანონი, როგორც ცნობილია, თავდაპირველად აღნიშნავდა ხის ფიცარს, სახაზავს, რითაც ხელმძღვანელობდნენ სწორი ზაზის გასასმელად, ან ხაზის სისწორის შესამოწმებლად. გადატანითი მნიშვნელობით კანონი ეწოდება ყოველ განსაზღვრებას, ზოგადად ყველაფერს, რაც კი იყო პირველ ნიმუში ან სახელმძღვანელო რაიმე საქმის მართებული შესრულებისათვის, ან ასევე, კრიტერიუმი (ეტალონი) აღნიშნული საქმის მართებულობის შესამოწმებლდ. მაგ. გრამატიკის ესა თუ ის კანონი გამოიყენება სახელძღვანელოდ არსებითი სახელის ბრუნებისათვის, ანდა, შესამოწმებლად, სწორად თუ იბრუნვის ეს სახელი.

ამგვარადვე, და ამავე, ანდა უმალ უფრო მნიშვნელოვანი მიზეზის გამო კანონები ეწოდება იმ დადგენილებებს, რომლებიც ეკლესიამ შეიმუშავა. და მიიღო, და მიმართულ ნი არიან მისი სწორად ორგანიზების, დაცვის, გავრცელებისა და მოქმედებისაკენ (ერთიანობის, სიწმიდის, მოციქულებრიობის და კათოლიკურობის პრინციპით) – ზოგადად, და ასევე ეკლესიის წევრთა (მორწმუნეთა) სწორი, ქრისტესმიერი მაგალითით ცხოვრებისათვის, ეკლესიის მეშვეობით.

3. წმიდა კანონთა ავტორიტეტი (ავთენტურობა)

ზემოაღნიშნულთან დაკავშირებით მართებულია შემდეგი არსებითი კითხვა; არის თუ არა ნამდვილად ავტორიტეტული ეკლესიის კანონები, ჭეშმარიტნი არიან თუ არა ისინი, და წარმოადგენენ თუ არა ჭეშმარიტი სამართლის წყაროს. აქვე შეიძლება დავძინოთ, რომ წმიდა კანონთა ავტორიტეტის მიმართ დღესდღეობით არსებულ ეჭვს განაპირობებს სწორედ ზემოთ აღნიშნული კითხვა-საკითხი წმიდა კანონთა ავტორიტეტის, ანუ სხვაგვარად, უფლებამოსილების თაობაზე), ზოგიერთი აღიარებს წმიდა კანონთა მხოლოდ დროებით თუ შეფარდებით ავტორიტეტს, სხვებს კი სწამთ მათი მარადიული, აბსოლუტური ავტორიტეტი.

კითხვა და პასუხი წმიდა კანონების ავტორიტეტსა და აბსოლუტურ უფლებამოსილებაზე, რაც უშუალოდ მათ სისწორესაც, მათ მიერ გამოთქმულ ჭეშმარიტებას მიემართება, უკავშირდება წმიდა კანონთა წარმომავლობის საკითხს, ანუ არის თუ არა ისინი საღმრთო ნების გამომხატველნი, თუ ადამიანთა მიერ არიან გამოგონილნი და შეთხზულნი.

აქ საგანგებოდ უნდა შევნიშნოთ: ეჭვგარეშეა, რომ ეკლესიის კანონები ნამდვილად ჭეშმარიტებას მეტყველებენ. ეს ხდება იმიტომ, რომ წმიდა კანონები ეყრდნობა საღმრთო წერილს და უცდომელ, ავტორიტეტულ სამოციქულო და საეკლესიო ტრადიციას, ანუ მამა-ღმერთის მიერ ძე–ღმერთის მეშვეობით სულიწმიდით განცხადებულ ჭეშმარიტებას, და ამასთანავე, ეს კანონები შემუშავებულია და მოწონებული ეკლესიის მიერ, უწინარეს ყოვლისა მსოფლიო საეკლესიო კრებათა მიერ, რომლებიც განასახიერებენ ეკლესიის უცდომელობას. „“

როგორც ამას ქვემოთ, საგანგებოდ მიძღვნილ ქვეთავში განვიხილავთ, მსოფლიო საეკლესიო კრებების ავტორიტეტიც წარმოადგენს აბსოლუტურ სიდიდეს (საზომს). რაკი ისინი წარმოადგენენ ეკლესიის ბაგეს, სიტყვიერი გამოხატვის ორგანოს კათოლიკე (საყოველთაო) ეკლესიისა, რომელიცაა „სუეტი და სიმტკიცე ჭეშმარიტებისაი“ (L ტიმ. 3,15) და მსოფლიო საეკლესიო კრებათა მამები სულიწმიდით მართულნი, აყალიბებენ დადგენილებებს, რის გამოც არიან ეს დადგენილებანი უცდომელნი”. ? ეს კითხვა უკავშირდება დღეისთვის მეტად აქტუალურ პრობლემას ავტორიტეტის რევიზიასთან დაკავშირებით, როგორც ზოგადად ადამიანთა, ასევე კონკრეტულად ქრისტიანთა რევიზიას. საკითხთან დაკავშირებით ურიგო არ იქნება მოგვეხსენებინა. რუსი პროფესორის, დეკანოზი იოანე მაიენდორფის შემდეგი აზრი: „ვფიქრობთ, აბსოლუტურსა და შეფარდებითს შორის განსხვავება ყველაზე აქტუალურია იმ პრობლემათა შორის, რომლებიც დღეს მართლმადიდებელ ღმრთისმეტყველთა წინაშეა წამოჭრილი... მხოლოდ მაშინ, როდესაც საკმარისად შევიმეცნებთ აბსოლუტურს, მოვახერხებთ მოვძებნოთ სწორი გეზი (ორიენტაცია) და სწორად გავერკვეთ ადამიანთა უამრავ გადმოცემებსა და ჩვევებში,; მხოლოდ მაშინ თუ შევძლებთ გავატაროთ აუცილებელი ზღვარი და აუცილებლობის შესაბამისად დავაზუსტოთ საძიებელი“ ”Iთ. M0676VIX0იდ, IIთი#რ60თL +IC ”წXოით(თC XთL Xთითმ6C§X +თV ბV0ირ»თ», #6V ,,86507.0)/(0 – ”/ტ2M08LC XთL 70M“, ”40VVთს 19 62, თ§).. 133. % პროფ. ლ. ფილიპიდისი ამასთან დაკავშირებით წერს: „სწორია ჭეშმარიტი და ჭეშმარიტი არის რაც ღმერთს ნებავს.. ის, რასაც ღმერთი აცხადებს, ჩვენს წინაშეა ერთგზის მოცემულიდან საუკუნოდ მადლმოსილი“ (#6. 00VX(ზის, II რ» IIXCIწC XC M60C 0თ(იC XIVC #06C 6MთV080V +0ს XXოითა თლ XC წილო 100 XიLC10ყ%, 61C CIV თი0XIVIIV 6V6LI+0, #ტ0”VთI 1970 C82.. 32. ? შდრ. IIთV. 061620, /#0/(LთCICI <IC C00000660ს X0002.VXVC ”6CVXიCIთC, 16LL. 8”, #0MVთL 1959, თი. 402; #Vბი, 08ი0ბრეის, ”ILI 0:C(თ XIC X0000806(-, ”-V ”ა0MVთI 1961, თ22.. 238, CI. IX თი(L(0M, ”C00068060C”8I0თავთსი2.0/(0, (#0V/MთCCICIC 1სწთ C”) ტ0”Vთ 1973, თთ.. 638,685 ამიტომაცაა, მართებულად შენიშნავს ათანასე. დიდი აფრიკის ეპისკოპოსთათვის მიწერილ ეპისტოლეში: „ხოლო უფლისმიერ თქმული ნიკეას თავმოყრილი მსოფლიო კრების მიერ დადგენილი – მარადიულია“. (რ 6. 26,10328), ათანასე დიდი (+ 373) იმოწმებს მხოლოდ I მსოფლიო კრებას, რადგან მაშინ სხვა კრებები ჯერ არ ყოფილა მოწვეული.

ამჯერად განვიხილოთ, თუ რას მეტყველებენ და გვაუწყებენ ჩვენთვის საყურადღებო საკითხთან დაკავშირებით წმიდა კანონები და საღმრთო სჯული. ეკლესიის ღმრთივშთაგონებული მამები, რომელთაც მსოფლიო კრებებზე შეიმუშავეს და აღიარეს კანონები: მეშვიდე მსოფლო კრების 1-ლი კანონი გვაუწყებს: ,,ვითარმედ ყოვლითურთ სათანადო არს დაცვაი საღმრთოთა კანონთაი .. ვინაითგან უკუე ესრეთ არიან და წამებულ. არიან ჩვენდა ესენი, ვიხარებდეთ ამათ ზედა, ვითარცა ვინ პოვის ტყუე დიდძალი და მხიარულებით დავემტკიცებით საღმრთოთა კანონთა ზედა და ყოვლით კერძოითა შეურყეველობითა მტკიცე ვჰყოფთ განწესებასა მათსა, რაოდენი დასხმულ არიან საყყრთა მიერ სულისათა ყოვლად ქებულთა მოციქულთა, რაოდენნი წმიდათა და მსოფლიო კრებათაგან და კუალად ადგილობითთაცა ესევითართავე განჩინებათა დასხმისათყს შემოკრებულთაგან კრებათა და რაოდენნი წმიდათა მამათაგანისა თითოეულისაგან, რამეთუ მისივე და ერთისა სულისა მიერ განათლდეს ყოველნი და განსაზღვრნეს უმჯობესნი“.5 ვიწყნარებთ წმიდა კანონებს და ურყევად ვიცავთ ყოველ მათ დადგენილებას, გადმოცემულს სულიწმიდის წმიდათა საყვირთა, წმიდათა მოციქულთა მიერ; და ექვსთა მსოფლიო კრებათა და ადგილობრივ შეკრებილთა – მათთა და წმიდათა მამათა ჩვენთა მცნებების გამოსაქვეყნებლად; ვინაიდან ისინი ყოველნი განისაზღვრა ერთსა და იმავე სულიწმიდის შთაგონებით...)

ამას აცხადებს მეშვიდე მსოფლიო კრება, რომელმაც უაღრესად სადღესასწაულო სახოტბო წესით დაამკვიდრა ეკლესიის ცნობიერებაში საეკლესიო რწმენა ეკლესიის წმიდათა კანონთა, როგორც „სულიწმიდის ნაყოფთა თაობაზე“” ანუ, წარმოდგენილი მოწმობის თანახმად, წმიდა კანონები საღმრთოა, რადგან შემუშავდნენ ღმრთის, სულიწმიდის ზედამხედველობით. “აქ და ქვემოთ, ყველგან, სადაც კი წარმოვადგენთ საღმრთო კანონების ძველ ქართულ ენაზე თარგმანებს, ჩვენ ვხელმძღვანელობთ „დიდი სჯულის კანონის“ აკადემიური გამოცემის (თბილისი, 1975 წ.) ტექსტებით. სხვა შემთხვევაში, როდესაც ესა თუ ის კანონი უშუალოდ „დიდი სჯულის კანონისა“ არ არის, (მაგ. „პიდალიონის“ კრებულიდან), წარმოვადგენთ თარგმანებს უშუალოდ ორიგიწალიდან, ძველ საეკლესიო სლავურ თარგმანებთან შედარებით. ხოლო იმ შემთხვევაში, როდესაც ძველ ქართულ ენაზე შეიძლება შეგვხვდეს დღეისათვის უკვე გაუგებარი ესა თუ ის სიტყვა, უშუალოდ ტექსტის ციტირების დროს ფრჩხილებში ბერძნული ორიგინალის მიხედვით მოგვყავს შესაბამისი თანამედროვე ქართული ეკვივალენტი. ხოლო, თუ ძველი ტექსტი დღეისთვის მეტისმეტად რთული აღმოჩნდა, პარალელურად სქოლიოში მიგუთითებთ თარგმანს ახალ ქართულ ენაზე (მთარგმნელის შენიშვნა). 7 XL. Mისიძჯ(ზის, CI 1600: X0CLV6V6C ,CL0Xი0C XთC ზზით(თყთ“ +IC ”00008060თC, ?#0წVთI 1972, თ§).. 9.

ამის გამო ეკლესიის კანონები წარმოადგენენ ავტორიტეტულ გამოხატულებას სულიწმიდის ქრისტესმიერი სულისკვეთებით გამოცხადებული ჭეშმარიტებისა და ქრისტესმიერ ნაქადაგევი, რეალობად ქცეული ცხოვნებისა. ამიტომაც ძლიერდება, „,მძლავრდება“ და ურყევადაა დაცული ყოველივე კანონთაგან დადგენილი განკარგულება, რაზედაც მეტყველებს ზემოთწარმოდგენილი კანონი, და ამიტომაც მათი შეცვლა ან გადასხვაფერება მოსაწონი არაა, და აკრძალულია, რაც ჩანს შემდეგი კანონიდანაც.

მართლაც, V-VI მსოფლიო საეკლესიო კრების" მე-2 კანონი, რომელიც წარმოადგენს ეკლესიის საღმრთო კანონთა კოდიფიცირების მნიშვნელოვან ნიმუშს?, გვაუწყებს: „ხოლო სათნო-უჩნდა ესეცა წმიდასა ამას კრებასა ფრიად კეთილად და ყოვლად სასწარაფოდ, რაითა ეგნენ ამიერითგანცა მტკიცედ და უცვალებელად ნუგეშინისმცემელად სულთა და საკურნებელად ვნებათა უპირატესთა ჩუენთა წმიდათა და ნეტართა მამათა მიერ შეწყნარებულნი და დამტკიცებულნი და მოცემულნი ჩუენდა. სახელითა წმიდათა და დიდებულთა მოციქულთაითა ოთხმეოცდახუთნი კანონნი ... ხოლო არავის ველ-ეწიფების პირველმოვსენებულთა ამათ კანონთა მტყუვარყოფად, ანუ უვარის-ყოფად, ანუ თვნიერ წინამდებარეთა ამათსა სხუათა " „მე-5/მე-6- – ზუსტი თარგმანი ბერძნული კომპოზიტისა „პენთექტი“. „დიდი სჯულის კანონის“ მიხედვით ამ კრების სრული დასახელება არის – „კონსტანტინოპოლის გუმბადსა (ახალი ქართ. „გუმბათი“, ბერძნ. ,,ტრულოს“') შინა სამეუფოისა. პალატისასა შეკრებილთა წმიდათა მამათა... კრება“ მსოფლიო კრების ავტორიტეტით მოსილი ეს საეკლესიო კრებაც, ისევე, როგორც მისი წინამორბედი კრებები, V (553 წ) და VI (680 წ.) შედგა კონსტანტინოპოლში, გუმბათოვან სამეფო დარბაზში. აქედან მომდინარეობს ბერძნული ტრადიციით მე-5/მე-6 კრების დასახელების ვარიანტი – II6V0- ონი 6V ჯ0061.თ. ,„ტრულოსს“ (ძველ ქართ. -გუმბადსა შინა) შეკრებილთა V-VI... შდრ. საეკლესიო სლავურ ენაზე ,,პიდალიონის“ („მესაჭე წიგნის“) თარგმანთა მიხედვით – „II0მ8VV8 C89+8-0 86006CLICM0-0 LLI0CI8მI-0 M0MCIმMIVM0ი006CM0L0 8 I06V9I6 LI80CMXVX იმიM8+“. V-VI კრებას ეწოდა იმის გამო, რომ მან შეავსო ორივე. აღნიშნული კრების საქმე (ამიტომაცაა მსოფლიო კრებად აღიარებული); ანუ, რაკი არც V და არც VI საეკლესიო კრებაზე. არ დადგენილა არც ერთი კანონი, ,,პენთექტი“ მსოფლიო კრების სხდომები მთლიანად კანონიკურ მოღვაწეობას დაეთმო (მთარგმნელი). ? შდრ. 8თი002.0!თ(0ს ”#M0XCVC6VI (/ბიXIII. XC( V6V M-ი2ი0ჯი?.. დ086Xი6(C), II6ი( XIV XCიბსი0#ჯინეთსV X6აV (6000V XCLV6VVაV CI XIV XCVVVII-C0V 81065 80სV 6V CI C)000865თ წილით, 6§0002.0V0თ 1970, თ51.. 19. (ბართლომე არქონტონისი, 1993 წლიდან მსოფლიო პატრიარქი, დასახელებული ნაშრომი – ,,წმიდათა კანონთა კოდიფიცირებისა. და მართლმადიდებელი ეკლესიის კანონიკური დაგენილებისათვის“, თესალონიკი, 1970, – წარმოადგენს მის მონოგრაფიას, სადოქტორო დისერტაციას| (მთარგ.).

კანონთა შეწყნარებად, რომელნი სახელმტყუვარითა წარწერილითა შეწყობილ არიან ვიეთგანმე მტერთა სიმართლისა და ვაჭართა ჭეშმარიტებისათა.“!9 ხოლო ზემოთ მოხსენებულ კანონთა დამახინჯების ან უარყოფის ნება არავის აქვს. აკრმალულია სხვათაგან მომდინარე (სიმართლის მტრებისა და ჭეშმარიტების ვაჭრებისაგან) ცრუ სახელით წარწერილი კანონების შეწყნარება.

ხოლო თუ ვინმემ ზემოთჩამოთვლილ კანონთაგან რომელიმეს განწვალებასა და დარღვევას მიჰყოს ხელი, იგი უნდა დაისაჯოს კანონის განჩინების შესაბამისად და რაც განსაზღვრულია, ის სასჯელი მიიღოს, და მისგანვე მოიპოვოს მან კურნება იმისა, რაშიც ცდება."

შენიშვნა: 1) ეს კანონი უნდა ვაღიაროთ წერილობით, როგორც საღმრთო კანონების შინაარსის სულისკვეთების გამომხატველი. დაუშვებელია მისი გაყალბება ან შეცვლა კანონის ტექსტის შენაცვლებით, რადგანაც იგი სულიწმიდის ავტორიტეტს განასახიარებს. ,„გაყალბებად“ ვგულისხმობთ კანონის სიტყვათა (ლექსიკის) განზრახ შესწორებას, რომელიც მიზნად ისახავს სიტყვის შინაარსის გაყალბებას, და არა მის მართებულად განმარტებას ან ტექსტის შინაარსისა და მისი გადმოცემის ფორმას შორის შესაბამისობის დაზუსტებას.

2) ადვილი გასაგებია, რომ კანონის სულისკვეთება (და შინაარსი) შეიძლება ფორმულირებულ იყოს ახალი, ავტორიტეტული კანონიკური ფორმით. ასეთია კანონიკური დადგენილებები და განმარტებები. ასევე, თავისთავად ცხადია, რომ კანონიკური ტრადიციის ავტორიტეტული გაგრძელების თვალსაზრისით ახალი კანონების შემუშავებისათვის ეკლესია გამორიცხავს ყველანაირ წინააღმდეგობას წინამორბედ და მომდევნო კანონებს შორის. ეს ხდება (და უნდა მოხდეს კიდეც), რადგან საღმრთო კანონებით გამოიხატება საკუთრივ ეკლესიის ცნობიერება (სინიდისი), რასაც მართავს „მხოლოდ და მხოლოდ სულიწმიდა“.

(3)/კანონთა შორის ვითომდა დაპირისპირებულობები და წინააღმდეგობები, რომლის აქცენტირებასაც ბევრ შემთხვევაში თავს გვახვევს ზოგიერთი ავტორი, მოჩვენებითია. ეს მათი ხაზგასმა იმის შედეგია, რომ სწორად არ განიხილება, არ წარმოებს საეკლესიო კანონთა და ადათთა (აკრიბიის, იკონომიის და ა.შ.) ჯეროვანი კვალიფიკაცია, გამორჩევა და განმარტება. მაშასადამე, საღმრთო კანონების შემოქცევის, შეცვლის, გაყალბების აკრძალვა 10 LL 062.Xი - M. II0C2Xწ), 26VV0/LLC X60)V 086(0-V CL 16000V XCV6VVაV, 16. 8” ”/ს0MVითL 1852, თ5).. 308 6C.).

I ხბეპაი-იI0CV, ტყ. 8” დასახ. ნაშრომი C6).. 309-310. ეკლესიის წმიდა კანონთა ზემოხსენებულ მცირე, მაგრამ მნიშვნელოვან კოდიფიცირებას საჭიროა დაერთოს VII მსოფლიო კრების კანონებიც, როგორც ავთენტურობით (ავტორიტეტულობით), თანაბარმნიშვნელოვანნი.

ცხადყოფს მათ უცდომელობას; იმას, რომ ისინი განაცხადებენ ჭეშმარიტებასა. და მართებულობას; რომ მათ აქვთ აბსოლუტური ავტორიტეტი!?. თუკი საღმრთო სჯული, საღმრთო კანონები არ წარმოგვიდგენენ სიმართლეს, არამედ მოიცავენ მცდარ დებულებას, მაშინ არც არსებობს მიზეზი, მომდევნო კანონებით რაიმე შესწორება იყოს შემოტანილი. ე.ი. საღმრთო კანონები წარმოგვიდგენენ მოწმობას, რომ ისინი ჭეშმარიტების შემცველნი არიან. და ეს იმიტომ, რომ ისინი დღეს თავისთავად მოწმობენ წმიდა მსოფლიო კრებების მიერ რომ არიან შემუშავებულნი სულიწმიდით, ,,სულით) ჭეშმარიტებისა“), ე”. მისი ზედამხედველობით, და მისითვე არიან განათლებულნი.

4. დოგმატურ ცნებათა და საღმრთო კანონთა განსხვავება

(დოგმატიკისა და კანონიკური სამართლის ურთიერთმიმართება)

შეიძლება ითქვას, რომ ის, რაც ზემოთ აღინიშნა ძალმოსილების, ავტორიტეტისა და უცდომელობის თაობაზე, ვრცელდება მსოფლიო საეკლესიო კრებათა დოგმატურ დადგენილებებზე, ანუ დოგმატურ ცნებებზე, და არა მარტო კანონებზე. თითქოს ერთი და იგივე არ იყოს მისი წმიდა ეკლესიის დოგმატური ცნებები (ანუ სიმბოლოები) და საღმრთო კანონები, მაგრამ შეუძლებელია, ეს მართებულად ჩაითვალოს, რადგან სხვა მხრივ ვერ იქნებოდა მკვეთრად განსხვავებული ზემოაღნიშნული ორი მახასიათებელი. რაკი ბევრ შემთხვევაში „ცნება“ ხასიათდება, როგორც „კანონი“, და პირიქით. დიდი ბიზანტიელი კანონის მცოდნე ზონარა შენიშნავს: „ცნებას ეწოდება განსაზღვრება და კანონი““.

უახლესი თაობის მეცნიერთაგან დ. პეტრაკაკოსი აღნიშნავს: ,,ამაოდ მოვიძიებდით უპირატესობას „კანონსა“ და „ცნებას“, ასევე – „დოგმას“ შორის პირველი ხუთი საუკუნის განმავლობაში“.15 და ეს ხდება იმიტომ, რომ ყველა კანონს აქვს დოგმატური შინაარსი (L მსოფლიო კრების მე-17, მე-18, IV მსოფლიო კრების მე-4, მე-10, მე-15, მე-20, 28-ე და სხვა) 9 12 ამ აკრძალვის თაობაზე პროფ. კ. მურატიდისი წერს: „უფრო ადრე შემუშავებული კანონებისადმი ამგვარი ყოველგვარი წინააღმდეგობის გარეშე მიდევნება, მათი შინაარსის ცვლილებების, შეცვლის, სიახლის შემოტანის ან გაუქმების აკრძალვა უზენაესი მსოფლიო საეკლესიო კრებების მიერ ზუსტად შეესაბამება საეკლესიო შეგნებას, სულიწმიდით შთაგონებული საეკლესიო კანონების (საღმრთო სჯულის) შინაარსის მარადიული ავტორიტეტისა და უცვლელობის თაობაზე“. (CV. Mიასით?!!ნის, "6 თ106VI0V X0ი00C #CთV 160თ6V XVV6VთV, :#0წMVთI 1972, თ§62.. 61-62). % შდრ. იოანე 14,17; 15,26; 16,13. 4 ი6MMი-Iთი+ჩ, +6|L. 8” თ6).. 159. შდრ. აგრეთვე L ; ღ1.. 306,308. 5 #. )) ტყითირის, M0/I0XCVVIXCI 6VთღX01თნს, '/40წVთ 1943, თ). 33. 1 შდრ, II. CთიყIიი, "0ი06806იC ”ნოთკითი2.0V(0,... C§1.. 697.

თითქმის ყველა კანონი მჭიდროდაა დაკავშირებული ეკლესიის დოგმატურ სწავლებასთან, რის პრაქტიკულ გამოყენებასაც წარმოადგენენ. კანონები. როგორც მართებულად აღნიშნავს ვ. ლოსკი, „კანონები, რომლებიც აწესრიგებენ ეკლესიის ცხოვრებას ამა სოფლის, ამასოფლიური თვალსაზრისით, განუყოფელნი არიან ქრისტიანული დოგმებისაგან. ისინი, ზოგადად რომ ვთქვათ, არცაა კანონები, არამედ – ესაა საქმეში გამოყენებული ეკლესიის დოგმები“. ზემოხსენებულთან დაკავშირებით სერბიისა და კოზანის მიტროპოლიტი დიონისე მართებულად შენიშნავს: „ეკლესიისათვის არ არსებობს ერთმანეთისაგან განცალკევებული თეორიული და პრაქტიკული საკითხები, როგორც ეს ჩვეულებრივ ჩვენს თანამედროვე უახლოეს ხანაში ხდება. ეკლესიის პრობლემები არის პრობლემები ცხოვრებისა, რომელიც არ მიჯნავს თეორიასა და პრაქტიკას. ეკლესიის საკითხების გამიჯვნას ვითომდა თეორიულ _ და პრაქტიკულ. საკითხებად შედეგად მოსდევს საეკლესიო სხეულის დაყოფა და ანტინომია (წინააღმდეგობა) ცხოვრებაში... ეჭვგარეშეა, ერთ-ერთი უდიდესი შეცდომა, რაც ჩვენს დროს ეკლესიის შიგნითაა დაშვებული, ესაა ცხოვრების გამიჯვნა. დოგმისაგან, სიყვარულისა – სარწმუნოებისაგან, ეკლესიისა -ღმრთისმეტყველებისაგან." = ამჯერად შეიძლება შევნიშნოთ ასეთი წინააღმდეგობა: საპირისპიროდ ცნებებისა (ტერმინებისა), რომლებსაც ფართოდ ამცნებს და განაწესებს ეკლესიის სავსება, კანონებს იგი არ განაწესებს, რადგანაც ეკლესიის სავსება უშუალოდ არ იძენს კანონთა თაობაზე ცოდნას. მაგრამ აღნიშნული წინააღმდეგობა არ არის მნიშვნელოვანი, რაკი ესა თუ ის საეკლესიო კრება მსოფლიოდ თუ იქნა აღიარებული, ანუ, შესაბამისად, ის აღიარებულია უცდომელად,” ამის შედეგად ყველა მისი დადგენილება, განსაკუთრებით, კანონიკური (კანონები, სჯული) სწორია და, უცდომვლი; შეუძლებელია: ზოგი მათგანი (დოგმატური დადგენილება) იყოს უცთომელი, ზოგიც (კანონიკური) – მცდარი. ასე ხომ საეკლესიო კრებაც ვერ, იქნება უცდომელი, შესაბამისად, ვერც. მართლმადიდებლური, ". ვერც მსოფლიო... ზემოხსენებულის შემდეგ აღარ ჩნდება ეჭვი წმიდა კანონთა აბსოლუტური ავტორიტეტისა და ძალმოსილების მიმართ. და სამართლიანადაც პასუხობდენ 17 V.L0§9%/ _ თარგმანი ბერძნულ ენაზე. 2X. IL ათაირაოი, ”LI |სსთისო1 08020I/(0I XIIC ”/MV<02ასC1 C წილით, 65CCX2Vით 1964, C.. 206. IIი82.ILთღV M0სითXLწის, ”LI თსVხძი/სთისღ1 X0თოIX0)ე0ი0ათს X6)V. M-V6V0აV, იხ. ,,M0LVCIVIC, +6(L. IX. (1974), Cთ82.. 150-151. 18. #ტა0VსთI0ს V/თიLთVთი. Mი+ი0X020ს 2>80ჩ0-V XXI #0C6VიC, Xთი!თV1010C 20 "8V 40#MV0I 1969, თ5X. 16-17. 1? შდრ. 'ICა. LთიLIIიV), 220066060, ”ნI0თაეთ!0X0VI0, C§X. 677: „1LI ბ08თე1 >სV6ზთა. +IV6C თC 0ის(0ს|I6VVICIC თსV8X6/6L0VII LV 2000XMV თასსIIC ML თC თX0V0M40ს,, აღმოსავლეთის მართლმადიდებელი პატრიარქები წინააღმდეგობით დაპირისპირებულ ანგლიკანებს (1716/25), რომ „უწინ (მოციქულთა ხანიდან იმ დრომდე, ვიდრე კონსტანტინოპოლს განაგებდა მეფე ბასილი პორფიროგენეტი) შეკრებილ წმიდა და საღმრთო შვიდი მსოფლიო საეკლესიო _ და ადგილობრივი კრებების მიერ შემუშავებულ. ადათებსა და კანონებს. ვაღიარებთ, როგორც თავად წმიდა სახარებას; წმიდა მსოფლიო კრების მე-2 და „ნოველათა“ „ნეარონთა“ მე-2 დადგენილების მე-3. მუხლის შესაბამისად: ხამს, შვიდთა მსოფლიო. კრებათა კანონებს და _ დოგმებს მივდიოთ, როგორც საღმრთო წერილს. ცხადია, რომ საღმრთო წერილის თანაბრად ვაღიარებთ საღმრთო კანონებს, ესენი ზომ არის · ღმრთისმოსავ V კაცთა დადგენილებანი, რაც ღმერთმა ეკლესიას დაუწესა, ისევე, როგორც. | მოციქულებსა და წინასწარმეტყველებს, ასევე მოძღვრებსაც, როგორც I გვასწავლის წმ. მოციქული პავლე (L კორ. 12,28). სწორედ საღმრთო | შთაგონებით შეიმუშავეს და დაადგიწეს ეს კანონები, რათა გვექმნას ისინი | ! ბნელის მანათობელ ლამპრად (II პეტ. 1,19). ამას გვასწავლის საღმრთო I ' წერილიც. ხოლო ის, რაც ითქვა მოციქულთა მიერ, სულიწმიდით | წინასწარმეტყველთა მიერ» იგივე ითქვა ღმერთშემოსილ მამათა მიერ.2!

„უაზლესი ხანის სამართის მცოდნეთა შორის უდიდესი, წმ. ნიკოდიმოს მთაწმიდელი” აღნიშნავს: „ეს წიგნი ანუ, წმიდა კანონთა კრებული – უმესაჭეს წიგნი“ C,პიდალიონი“)) არის საღმრთო წერილი საღმრთო წერილის შემდეგ, ძველი და ახალი აღთქმის კვალად თქმული აღთქმა, პირველი ღმრთივშთაგონებული სიტყვის შემდეგ – მეორე ღმრთივშთაგონებული სიტყვა. ეს არის მარადიული ცნებები, რომლებიც. დაგვიდგინეს ჩვენმა წმიდა მამებმა და_ კანონები, უკუნისამდე არსებულნი.., რომლებიც, 2 საკითხს ნათელს ჰფენს არქიმ. პართენი პოლაკისის შენიშვნა. ნაშრომში IICი06VIის II0Xრღე (10 მ8XXიVსღ ”წდდოთIთ XL ბ X6თს0C არV ჩთიჩრითV, შა თო 0VI0I შინი ი0(C XIC 0600)/IIC 2X62.MC IIთV თითი (0ს 850C02.0VI0C”, «ტს. 4” (1953), თ0).. 478. შენიშვნა: 1; რომელსაც იმეორებს სარდეს მიტროპოლიტი მაქსიმე: „ასომპციონისტებიდან საკუთრივ M. ჰს010 (L0 §0MI8ო0 8V7მისი. გვ. 11...) გმობს ამ კანონს (IV მსოფლიო კრების 28-ე), როგორც „მწვალებლურს“, მაგრამ, ცხადია, არ ავითარებს ლოგიკურ დასკვნას – ანუ იმას, რომ ქალკედონის საეკლესიო კრებამ რომელმაც შეიმუშავა ეს კანონი, ,,მწვალებლურია“ (მსოფლიო საპატრიარქო მართლმადიდებლურ ეკლესიაში. 'IC200I«0XXVV0VIIIL IL6X6+ი, C§Cთ"Cძ2.0VწIღე 1972, C582.. 213. - დამოწმებულია ნაშრომიდან: ”IC.. Xთი(L(0ი. 16 80VII05M6 XC თს|I802.იი6 IVიყსნVC +V6 0ი0იმ650ს Mთ0ი?.IC "წლ სით!თC X6IL. 8“, ბიზ. 8”, C(87 #ს§LI8 1968, თხ). 808/(888). 2 1749-1809 წ. (რედაქცია).

სულიწმიდით შემუშავებულია ადგილობრივ და მსოფლიო საეკლესიო კრებებზე... იგი, ჭეშმარიტად შეესაბამება თავის სახელს – პიდალიონს, კათოლიკე ეკლესიის საჭეს, რომლის მეშვეობითაც იმართება იგი და უსაფრთხოდ წარგზავნის ზეციურ სასუფევლის ნავსაყუდელში ეკლესიის „წიაღში მყოფ მეზღვაურებს და მგზავრებს, ე. ი. სასულიერო და. საერო პირებს“) პროფ. იოანე კარმირისი წერს: ,,ამრიგად, საეკლესიო მოქალაქეობის განმამყარებელი საფუძველი – წმიდა კანონები, რომელთაც შეიძინეს კათოლიკე ჯა მარადიული ხასიათი, არიან ეკლესიის განმსაზღვრელნიც; ისინი შეადგენენ მის პოზიტიურ სამართალს, აწესრიგებენ ურთიერთობას ეკლესიის წევრთა შორის, ისე, რომ „ყოველივე შუენიერად და წესიერად იქმნებოდენ“ (L კორ. 14,40). და სწორედ ეკლესიასაც, ღმრთივ დაწესებულს, შეძენილი აქვს ღმრთიურის სადარი მოქალაქეობა, მომდინარე უშუალოდ იესო ქრისტესგან, ან მოციქულთაგან და მათ კანონიკურ მემკვიდრეთაგან, რომლებიც იყვნენ სულიწმიდით შთაგონებულნი; ეკლესია არაა დამოკიდებული ადამიანურ თვითნებობაზე, არამედ მას აქვს აბსოლუტური ავტორიტეტი“. ამავე მოსაზრებით გვმართებს ვაღიაროთ, რომ: 1) „დოგმატურ-საღმრთისმსახურო და ადმინისტრაციული შინაარსის მომცველ კანონთა გამოყოფა მართლმადიდებელი ეკლესიისათვის შეუძლებელია დადგინდეს და ძალმოსილებით გამორჩეულ იქნას; დოგმები და კანონები, განჭვრეტა და მოქმედება (თეორია და პრაქტიკა), რწმენა და სიყვარული, ცოდნა და სიცოცხლე ქრისტესმიერი ჭეშმარიტებისათვის არ განიყოფა. პირიქით, ისინი მოიცავენ და გულისხმობენ ურთიერთს, ურთიერთით განისაზღვრებიან, ურთიერთს მოიაზრებენ და ურთიერთ-თანაშემწეობენ. შდრ. „ჭეშმარიტ ვიყვნეთ სიყვარულსა ზედა“ (ეფეს. 4,15), რაც ნიშნავს: ა) შეგვიძლია ჭეშმარიტნი ვიყოთ, როცა გვაქვს სიყვარული. ბ) სიყვარულით უნდა ვიყოთ ჭეშმარიტნი.

2) განსხვავების დადგენა ფუნდამენტურ და არაფუნდამენტურ კანონებს შორის შეუძლებელია. ვინ განასხვავებს ასე? ვის აქვს საამიოსო ავტორიტეტი? ვის აქვს უფლება და როგორ შეიძლება ამგვარი განსხვავება, როცა გვაუწყებს საღმრთო წერილი, „რომელმან ყოველი სვგული დაიმარხოს და სცთეს ერთითა, იქმნა იგი ყოვლისავე თანამდებ“ (იაკ. 2,10 ).

3) ყოველივე ამის შედეგად, ვფიქრობთ, რომ კანონთა ზემოხსენებული დაყოფა და __გამოცალკავება საღმრთისმეტყველო თვალსაზრისით (წმიდა 21 I წენრX0V, 788. IICთხისზიჯიზი(ის, ”ბ0წV0I 1957, თი).. ამ შემთხვევაში, ცხადია, 'უნდა განვასხვაოთ ,,პიდალიონის“ მთელი კრებული მასში წარმოდგენილი კანონებისაგან; რადგან კრებული საეკლესიო კანონების გარდა მოიცავს მათ განმარტებებსაც, სხვადასხვა შენიშვნებსა და დამატებით შენიშვნებს. წმიდა კანონთა კრებული, მართლაც, საღმრთო წერილთან, ძველსა და ახალ აღთქმასთან ერთადაა შექმნილი.

247, I0ისწიო, X2006პ06იC ”ნIიდ.ოიბ!0X0M(თ, C61.. 520.

წერილისმიერად) – უსაფუძვლოა, არც მეცნიერულადაცაა (ლოგიკურადაა) გამართლებული. ცხადია, იცვლება საქმის არსი, თუკი მოვისურვებთ, მოვიძიოთ, რომელი კანონია მართებული და რომელი არა, რომელი გვთავაზობს დანამდვილებით ჭეშმარიტებას და რომელი არა, რომელი კანონია უცდომელი და რომლის უცდომელობაში არა ვართ დანამდვილებით დარწმუნებულ ნი. შესაბამისად, მეცნიერთა კვლევა უნდა წარიმართოს ამ მიმართულებით; რითაც გამართლდება ადამიანთა იმედი და მოლოდინი.

(ფ ზემოთ დასმულ საკითხზე პასუხი დამოკიდებულია იმაზე და განპირობებულია იმით, თუ ვინ შეიმუშავა აღნიშნული კანონები და როგორია ამ საკანონმდებლო ორგანოს ავტორიტეტი. მართლმადიდებელი ეკლესიისათვის ამგვარი ავტორიტეტული ორგანო არის მსოფლიო კრება.,,25 9. განსხვავება წმიდა კანონთა და კანონისტიკის დადგენილებებს შორის წმიდა კანონთა აბსოლუტური ძალმოსილებისათვის თქმული მიემართება იმ კანონებს, რომლებიც შემუშავებულია მსოფლიო საეკლესიო კრებათა მიერ და, ამასთანავე იმათ, რომლებიც შეიმუშავეს ადგილობრივმა საეკლესიო კრებებმა ან. ეკლესიის მამებმა და შემდგომში დაადასტურა ამა თუ. იმ მსოფლიო კრებამ; ასევე პირიქითაც, – ზემოთთქმული მიემართება იმ კანონებს, დადგენილებებს, მრგვლივმოსავლელი ეპისტოლეებს (ცირკულარებს), რომლებიც უბრალოდ განსაზღვრა ამა თუ იმ ადგილობრივმა საეკლესიო კრებამ, მღვდელმთავარმა, ან ადგილობრივმა წმიდა მამამ, მაგრამ მათ არ ერგოთ წილად მსოფლიო აღიარება, ამ უკანასკნელთა თაობაზე დანამდვილებით ვერ ვიტყვით, რომ უცდომელნი არიან, რადგან ვერ ვიტყვით, რომ უცდომელნი არიან ადგილობრივი საეკლესიო კრებები, თუ ცალკეული საეკლესიო მამები. პროფ. პან. ტრებელასი საკითხთან დაკავშირებით აღნიშნავს: ,,თავ. ესიის მრავალსაუკუნოვანი ისტორია. უტყუარად. მოწმობს, რომ ეპისკოპოსთა შთელი სინოდიც_ ვერ თავდებობს .ჭეშმარიტებისათვის და _იგი_არაა_ ყოველგვარი _ ცდომისაგან. დაზღვეული... ამასთან დაკავშირებით ავგუსტინესაც შეუნიშნავს, რომ ხშირად საეკლესიო კრებები შეუსწორებიათ მომდევნოებს. შდრ. აგრეთვე 01IVICCIთილი-ის აზრი: „ერთი ეპისკოპოსი, ან. ეპისკოპოსთა ესა თუ ის სინოდი 7 სამახსოვრო IIVV. MX0LI. 01 16001 XთოV6V§C XXII 9) თსVCთ/თ=CI +0სC XთL0ჯხითთი, ,, ნC0XითLთ,, +6IL. =#” (1987), თ§7.. 376.

% IC. წი6/VX6X0, ტთ/თნCI >IC '0იმიზტწის Iთ60?VCIC ”წითაეთIC, %6I. 8“; ”#0MV0II (19 59), C§.. 403-404.

შეიძლება შეცდეს. ისტორია ამის უამრავ მაგალითებს გვთავაზობს“ დასასრულ, შდრ. პროფ. ი; კარმირისის დაკვირვება: „ეკლესია უცდომელია.. როგორც _ მთლიანობა, როგორც სხეული (კორპუსი), როგორც, სავსება, მაგრამ. არაა. უცდომელი სხეულის ასონი... ადგილობრივი ეკლესიები“.წ.

“ამ. აზრს საქმით გვიდასტურებს ის. ფაქტი, რომ V-VI მსოფლიო კრების მე-6 კანონი ასწორებს ნეოკესარიის მე-15 კანონს, რომელიც მცდარად განმარტავდა მოციქულთა საქმეებს.??

დებულებას იმის თაობაზე, რომ ყოველთვის არაა “უცდომელი კანონი, შემუშავებული ამა თუ იმ ადგილობრივი კრების ან ეკლესიის მამის მიერ, და არ მოწონებულა მსოფლიო კრების მიერ, ადასტურებს კონსტანტინოპოლის პატრიარქის იოანე მმარხველად ზედწოდებულის შემთხვევა. მის მიერ 0 _ შემუშავებული კანონები, თუმცა ეს კანონები შედგენილი იყო V-VI მსოფლიო ( კრების მოწვევამდე 691 წ, ისინი არ იქნა ამ კრების მიერ მოწონებული; - მიუხედავად იმისა, რომ, როგორც ზემოთ წარმოვადგინეთ, კრებამ მოიწონა მრავალი სხვა კანონი. როგორც ჩანს, ეს ყოველივე უკავშირდება _იმას, რომ იოანე მმარხველის კანონ; მოიცავს დ: მატ: მილებას. ასე, ნაგალითად-წოანე მარველის პირელი კანონი” აღნიშნავს: „ხოლო თუ ზშირი მუხლმოდრეკითაც უპირატესობა ენიჭება ღმრთის კეთილგანწყობის მოხვეჭას“. როგორც ვხედავთ, ამ კანონს შემოაქვს ცნება კეთილგანწყობის, წყალობის მოხვეჭისა და ადამიანისგან მომდინარე ღმერთის წყალობით განწყობისა, წყალობის მოძიებისა, რაც არ ეთანხმება მართლმადიდებლურ სათა სწავლებას”? · შენიშვნა: თუ ოდესმე მისაღები იქნება, რომ დიდი საეკლესიო მამების ყველა კანონი, ყველა აზრი და ყველა გადაწყვეტილება უცდომელია, მაშინ დაგვიდგება საფრთხე მივადგეთ რომაულ კათოლიციზმს; ან თუნდაც ჩვენდა უნებლიეთ რომის პაპის უცდომელობის დებულებას დავუჭიროთ მხარი. რადგან მაშინ შესაძლებელი იქნება და ფრიად ლოგიკურიც, შენიშნოს 27 იხ, 2. MთC0.02+ი ( LX.) X2000606(0 XI LIთჯIტი, 76. ბ”; ”M0წVთVI 1969, C9X 77. ' 28 I, I-თიIნიო, X00068060C ”ნIოლსითL02.0//(თ, C9X. 333. .. · 20 შდრ, 624.ი - IIიVM, 26II. 8“; თი. 339-340. ნეოკესარიის მე-15 კანონი აღნიშნავს: „დიაკონთა შყდთაი სათანადო არს ყოფალ კანონთაებრ, დაღათუ ფრიად დიდ იყოს ქალაქი იგი და ესე ირწმუნე წიგნისაგან საქმეთა მოციქულთაისა“. საქმე მოც. 6,3-5. “9 იოანე მმარხველის კანონები იხილე „მცირე სჯულის კანონში“, გამოსცა ელგუჯა გიუნაშვილმა 1972 წელს. გვ. 100-117 (მთარგმნელის შენიშვნა). 3 ნტე.ბე - II 02, 26IL. /სხ” C62.. 436. 32 აღნიშნული ასპექტი, სავარაუდოა, უნდა მიეწეროს იოანე მმარხველის კანონთა გადამწერთ. დანარჩენისათვის იხ. ,,LII662+0V“, თ62.. 698-699, შენიშვნა 2, X0VIL IIXV. MX0ხჯიი, 16 X000C Xთ( 1) 1Cუ0C #CV "IL. «ღV6VთV, ”%#0წVთI 1985, ”-Xნ. L"” თ62.. 16.

რომელიმე რომაელმა კათოლიკემ: რატომ ვაღიარებთ ცალკეულ მამათა აზრების უცდომელობას და არ ვაღიარებთ ამას რომის პაპის მიმართ; პაპი ზომ სხვაზე უფრო მეტად თანამდგომლობს ზოგიერთ საღმრთისმეტყველო კომიტეტს და შემწედ არის მოხმობილი მათ მიერ? / შესაბამისად, ზემოთ წარმოდგენილის საფუძველზე დავასკვნით, რომ ) / მხოლოდ ამა თუ იმ მსოფლიო კრების მიერ შემუშავებული და მოწონებული | კანონები. დანამდვილებით ცხადყოფენ და წარმოადგენენ ჭეშმარიტებას, · რაკი ისინი ეფუძნებიან ეკლესიის უცდომელობას. რასაკვირველია, ჩვენ ; ამით არ გვსურს დავიცვათ აზრი იმის თაობაზე, რომ ყველა სხვა კანონი არ V / შეიცავს ჭეშმარიტებას, რომ ისინი მცდარია, ან რომ ისინი უნდა უარვყოთ. : პირიქით, შეიძლება იყოს სწორი და უცდომელი და შეიძლება, ამა თუ იმ 1 მომავალმა მსოფლიო კრებამ დაადასტუროს მრავალი მათგანი, და ამგვარად, | მათ შეიძინონ მსოფლიო და აბსულუტური ავტორიტეტი. მაგრამ ჯერჯერობით | დანამდვილებით ვერ ვადასტურებთ მათ უცდომელობასა და მართებულობას; I განსხვავებით მსოფლიო კრების კანონთაგან. ამის გამო თავისთავად კანონები (ამ სიტყვის ძირითადი მნიშვნელობით) ისინია, რომლებიც წარმოგვიდგენენ მართებულობას, სწორ ხაზს, და ასეთებია მხოლოდ მსოფლიო კრებების კანონები, რამდენადაც და რამდენიც აღიარებულ იქნა მათ მიერ, და მათ სამართლიანად ეწოდება საეკლესიო კანონები. ესენი მართლაც მთელი ეკლესიის კანონებია და ეს იმიტომ, რომ ისინი შემუშავდა და დადასტურდა მსოფლიო კრების მიერ, ხოლო მსოფლიო კრებები მთელ ეკლესიას წარმოადგენენ. სხვა ყველა დადგენილება, წესდება, მრგვლივმოსავლელი ეპისტოლე და ა. შ, ყველაფერი, რასაც აქვს კანონიკური შინაარსი და გამოქვეყნებულია საეკლესიო ორგანოს (ადგილობრივი კრებების, ეპისკოპოსების, საეკლესიო პირების) მიერ, თუ არა აქვთ მსოფლიო აღიარება, ვერ იწოდებიან კანონებად, მით უმეტეს, ეკლესიის კანონებად. ვიდრე ისინი მოიხვეჭენ აღიარებას, მათ შეიძლება დაერქვას საწესდებო დადგენილებები, ან წესდებანი, ამა თუ იმ ადგილობრივი ეკლესიისა, ან ამა თუ იმ საეკლესიო მამისა, პატრიარქისა და ა. შ. – შესაბამისად, ეკლესიის მიერ დადგენილი და დადასტურებული პირის ეკლესიის ძალმოსილებით აღჭურვილი კანონები, უცდომელი მოწმობა და კრიტერიუმი – ესენი, შეიძლება ითქვას, ეკლესიის ტრადიციასაც წარმოადგენენ, ოფიციალურ, ძალმოსილ საეკლესიო ტრადიციას. ვიტყოდით კიდევაც, რომ ძირითადად ესაა საეკლესიო ტრადიცია და ჩვენ ხაზგასმით აღვნიშნავთ ამას, რადგანაც ზემოთ დასახელებული ტრადიცია არის ეკლესიის ტრადიცია, მთლიანად ეკლესიისა და არა მისი ერთი რომელიმე ნაწილისა. ყველა სხვა ტრადიციას, რომლებიც, სავარაუდოა, მიმოიქცევიან ეკლესის ფარგლებში, არ შეიძლება ეწოდოს საეკლესიო ტრადიცია. ყოველ შემთხვევაში, ვიდრე ისინი არ ეწევიან ეკლესიისაგან მოწონებასა და დასტურს. ამის გამო წმიდა კანონებს ეწოდება ღმრთიური კანონები, რადგან ისინი დაწერილია და შემოწმებული ღმრთის ზედამხედველობით, სულიწმიდის შთაგონებით. გარდა ამისა, ეკლესია, რომელსაც განეკუთვნება წმიდა კანონები, არის საღმრთო დაწესებულება; მისი თავი არის იესო ქრისტე, ძე და სიტყვა ღმრთისა, და მას (ეკლესიას) წარმართავს სულიწმიდა. 6. წმიდა კანონთა მიზანი და სულისკვეთება იმ მსჯელობისა და ფორმულირებების შემდეგ, რაც წინა პარაგრაფებში ჩამოვაყალიბეთ, იქნებ გვეთქვა კიდევ წმიდა კანონთა სხვა რაიმე განსაზღვრული თავისებურებების თაობაზე; იმისათვის, რათა სრულ გვეყო მათი დახასიათება. წმიდა კანონები, როგორც უკვე ითქვა, ცხადყოფენ ჩვენთვის, რაც არის მართებული. ისინი უკავშირდებიან ეკლესიის დოგმებს და მიგვითითებენ მათ შემდგომ გამოყენებას ცხოვრებაში. შეიძლება ითქვას მეტიც, კანონები წარმოადგენენ მართლმადიდებლური ჭზნეობის_ (წესრიგისა და_ საქმის) კონცენტრირებულ. გამოხატულებას. და_ეს, იმიტომ, რომ. სამართლისა და ზნეობის კანონები (და არა სამართალი და ზნეობა), სრულიად და აბსოლუტურად არაა ურთიერთგამიჯნული, რათა არ გაიმიჯნოს ურთიერთისაგან დოგმატური და ადმინისტრაციული. (პრაქტიკული). კანონები". პირიქით, ისინი წარმოადგენენ ერთიანობას, რომლითაც წესრიგდება საერთოდ მათი წყობა, და მათი მეშვეობით საზოგადოებაზე განვრცობა. წმიდა კანონები წარმოადგენენ. ჭეშმარიტების. სულისკვეთებისა და გულწრფელი. ქრისტესმიერი. სიყვარულის. გამოხატულებას. შესაბამისად, ისინი გამოხატავენ და ცხადყოფენ ნამდვილ სარწმუნოებას და ამასთანავე, თავიანთი ძალმოI სილებით წინასწარ იცავენ მას ყოველგვარი სუბიექტური გადახვევისაგან, | თუნდაც მარჯვნივ, როგორიცაა მოჩვენებითი სარწმუნოება, თუნდაც მარცხნივ, როგორიცაა უსამართლობა და ცოდვა (შდრ. იგავთა 4,27). ასე წმიდა “კანონები წარმოადგენენ ცნებებს ზნეობრივი და სულიერი წინსვლისათვის. ისინი უზრუნველყოფენ სულიერ ცხოვრებას მართლმადიდებლური დოგმისა და ეკლესიის ზნეობრიობის ფარგლებში. ისინი ცხადყოფენ ობიექტურს, ზოგადად მართებულს, იდეალურს და განარიდებენ კაცობრივ სუბიექტურობას. წმიდა კანონები თითოეულ მორწმუნეს სთავაზობენ პროტოტიპს (ნიმუშს), რომლის საფუძველზეც თითოეულს ჰმართებს მოღვაწეობა და რომლისკენაც უნდა მიიმართებოდეს, ან რომლის საფუძველზედაც შეიძლება შემოწმდეს 3 ამგვარად, წმიდა კანონები არის წყარო კანონიკური სამართლისა და ეთიკისათვის.

მისი აზრების, მისი სურვილების, მისი სიტყვებისა თუ საქმეების სისწორე. კანონები“ წარმოადგენენ საზომს, კრიტერიუმს, საფუძველს, რომლის მიხედ–ვითაც ობიექტურად განისჯება მორწმუნეთა, მწყემსთა და სამწყსოს საქმეები. ეს თუ არ იქნა, თითოეული კაცი სუბიექტივიზმისა და უსამართლობისაკე6 მიიქცევა „გონებითა მით ხორცთა მისთაითა“ (კოლ. 2,18).

მაშასადამე, წმიდა კანონთა მიზანი მაცხოვნებელი (სოტერიოლოგიური) ზასიათბსაა. მათი მეშვეობით უზრუნველიყოფა ეკლესიის საიდუმლოთა შეუვალობა და უკუიგდება ქრისტესმიერი ცხოვნებისათვის ნაუწყები სიტყვიდან ყოველგვარი გადახვევა, თუ მისი გაყალბება. ამიტომაც წმიდა კანონები მოტანილია საეკლესიო მოქალაქობით გამორჩეულ პიროვნებათა თავისთავადი, ურთიერთმემკვიდრეობის სახით და განაპირობებენ ინტერესს, ეკლესიის სხეულის ერთიანობის დაცვისათვის. ეკლესიის მეშვეობით კი ყოველი მორწმუნისათვის მიიღწევა იესო ქრისტესმიერი ცხოვნების გათავისება.

წმიდა კანონთა შემუშავების მაცხოვნებელ (სოტერიოლოგიურ) მიზანთან. დაკავშირებულია მათი სამრევლო (ანდა აღმზრდელობითი) ხასიათი. ამიტომაც | წმიდა კანონები გამუდმებით იკითხება ან სამწყსოს განმგებელთა საკრებულოში (0. ი. სასულიერო პირებისათვის) ან სამწყსოში (მონაზონთა და საერო ' | პირთათვის). განსაკუთრებით კი, აღნიშნულ მიზანთა განხორციელებას ·' | თაგდებობს შესაბამისი პასუხისმგებელი საეკლესიო ორგანო, რომელიც | | შემწეობით უნდა ემსახუროს ეკლესიის წევრებს, თანახმად უფლის მიერ | | მათდამი დაკისრებული უფლებამოსილებისა: ,„აღსაშენებელად და არა ; | დასარღუეველად“ (IL კორ. 13,10)

"ცხადია, თუ როგორია პასუხისმგებელი _ საეკლესიო ორგანოები _და რანაირად „ხერხდება“ ეს ყოველივე, ამასაც წმიდა კანონები განსაზღვრავენ. შესაბამისად, წმიდა კანონები წინასწარ იცავენ ეკლესიის სხეულს, ასევე ყოველ მორწმუნე ქრისტიანს სახიფათო ეკლესიოლოგიური გადახვევებისაგან, მწვალებლობებისაგან, განხეთქილებისაგან (სქიზმათაგან), გარე. კიდეშეკრებილობებისაგან და ა. შ. · მაშასადამე, წმიდა კანონები ითვალისწინებენ ეკლესიის წიაღში ქრისტიანის უზრუნველყოფილ შემოსვლას, მის იქ ყოფნას და სრულყოფას და ამასთანავე მასში წესრიგსა და ერთიანობას. საერთოდაც ესენი წარმოადგენენ უცილობელ წინაპირობას ჩვენს სამყაროში ეკლესიის დანიშნულების (მისიის) წარმატებისათვის.

კიდევ შეიძლება ითქვას, რომ წმიდა კანონები. შეადგენენ ერთ კანონს, სრულყოფილების ერთ მანიშნებელს, და ვინც კი მისდევს, მოქმედებს, ცხოვრობს და მოღვაწეობს უპირეტესად მათი დაცვით, იგი შეიძლება ჩაითვალოს უფრო სრულყოფილად, წმიდად და მართლად.“ ხოლო ვინც პირიქითაა, დაშორებულია მათ წმიდა კანონთაგან. დაშორება არის დაშორება მართებულისაგან, მართლისაგან, წმიდისაგან. აქ შეიძლება დაისვას შემდეგი შეკითხვა: თუ არ დავექვემდებარებით, ან, თუ ვერ ვექვემდებარებით წმიდა. კანონებს, ამის გამო არ. უნდა გვქონდეს იმედი ცხოვნებისა და განწმენდისა? შეიძლება თუ არა ასეთ შემთხვევაში გავექცეთ განკითხვასა და სასჯელს? – ცხადია, არა, და ეს იმიტომ, რომ დღეს უკვე აღარ ვართ „სჯულსა ქუეშე, არამედ მადლსა“ (რომ. 6.14-15) რადგან ახლა აღარა ვართ სჯულისადმი დაქვემდებარებულნი, არამედ განთავისუფლებულნი ვართ მისგან; აკი ,,ქრისტემან ჩუენ მოგყყიდნა წყევისა „ მისგან სჯულისა“ (გალ. 3,13) თავისი სისხლით. მაგრამ სჯული და ჯ კანონები საჭიროა, რათა შევიგნოთ ჩვენი შეცდომები, ჩვენი ცოდვა, ჩვენი / _ დაცემა, რასაც დაღუპვამდე მივყავართ, შდრ. რომ. 3,20: „რამეთუ სჯულისაგან არს გამოცნობაი ცოდვისაი“. შდრ. ასევე რომ. 7,7: „არამედ ცოდვაი არა ვიცოდი, გარნა სჯულისაგან“. ასევე საეკლესიო სასჯელი, ეპიტიმია, რომელსაც ადგენენ კანონები, როგორც ამას დავინახავთ სათანადო ადგილას, არა აქვთ სასჯელის შინაარსი, არამედ ისინი აღმზრდელობითი, სჯულის – ანუ ,,ნომოკანონის“ (საერთო სასულიერო კანონის გაგებით) ხასიათისაა. ამიტომაც ეწოდება მათ „კანონი“. ეს იმას ნიშნავს, რომ მათი მიზანია, გაამახვილონ ცოდვილის ყურადღება ჩადენილი ცოდვის სიმძიმეზე და დაეხმარონ მას, აღარ გაიმეოროს ცოდვა. შესაბამისად, თუ კაცი ბრმად და სავსებით არ მისდევს ქრისტეს მცნებებსა და ეკლესიის კანონებს, ამას. ყოველთვის, არ მოჰყვება მისი, განსჯა და წარწყმედა, ამას, როგორც აუცილებელი და გარდაუვლი პირობა, საფუძვლად უდევს შემდეგი: არა უგულო დამოკიდებულება წმიდა კანონებისადმი, ანუ ჭეშმარიტებისადმი, არამედ შეცოდებისა და დაცემის მუდმივი შეგრძნება და გამოსწორებისადმი მისწრაფების განწყობა. ანუ, აღნიშნული შემთხვევისათვის წმიდა კანონები შემდეგისაკენ არის მიმართული ან გამიზნული: წმიდა კანონები ავლენენ გზას, რომლიდანაც ეკლესიის ამა თუ იმ წევრმა გადაუხვია, ან უმეცრების, ან უძლურების გამო, და ისინი შემწეობას უწევენ მას, შეიგნოს თვისი ცოდვილობა და უძლურება. ამას კი, მოჰყვება (უფრო სწორად, ჰმართებს რომ მოჰყვეს) – სიმდაბლე და სინანული. % აქვე უნდა განვმარტოთ: სრულყოფილი და მართალი ისაა, ვინც თავად მისდევს და ეფარდება წმიდა კანონებს და არა ის, ვინც სხვისაგან ითხოვს მათ დაცვას და მათდამი დაქვემდებარებას. აღნიშნული ცხადყოფს, რომ საქმეთა ვითარება უმალ პირიქითაა, ანუ მართალი და სრული არის ის, ვინც მდაბალია სხვათა წინაშე. შდრ. მათე 1,19: ,,ხოლო იოსებ, ქმარი მისი, მართალი იყო და არა უნდა განმხილებაი მისი, იზრახა ფარულად განტევებაი მისი“. შდრ. ასევე ფილ. 4,5: „სიმდაბლე თქუენი ცხად იყავნ ყოველთა კაცთა“.

სინანულისა და სიმდაბლის სარგებელი და აუცილებლობა, ხაზგასმით აღნიშნული, განუწყვეტლივ გასდევს ქრისტიანულ ღმრთისმსახურებას. – 50-ე ფსალმუნი, რომელიც ყოველდღიურად იკითხება ეკლესიაში, გვასწავლის: „მსხუერპლ ღმრთისა არს სული შემუსვრილი, გული შემუსვრილი და დამდაბლებული ღმერთმან არა შეურაცხ-ყოს“ (ფსალ. 50,17) ცნობილია, ამასთანავე ღმრთივშთაგონებული სიტყვა: ,,ამპარტავანთა შეჰმუსრავს ღმერთი, ხოლო მდაბალთა მოსცის მადლი“ (იაკ. 4,6. და LI პეტ. 5,5). წმიდა იოანე ოქროპირიც მონანიებისათვის განაცხადებს: „ხოლო სინანული წამალია შეცოდებათაგან... განაღებს იგი ზეცას და სამოთხისაკენ მიგვიძღვის.? მაშასადამე, წმიდა კანონებს აქვთ ასეთი დანიშნულება. როგორც „კანონები“, ისინი გვიჩვენებენ წრფელსა და სიმართლისაკენ მიმავალ გზას. ესენია ნათლის მომცველი ნიშანსვეტები, გზის მარადიული მანათობლები, რომლებიც მოქმედებენ ეკლესიის თვალსაწიერზე ზოგადად და კონკრეტულად ცალკეული იმ მიზნის გამოსავლენად, რომელსაც უნდა მისდევდეს მორწმუნე, რათა შებგნოს მიზანი, რაც ჰმართებს. ხოლო თავად ეს მიზეზი არის ადამიანის სრულყოფა, მისი განწმენდა, მიღწევა ხატებისა „მსგავსებისამებრ“. დასასრულ, ზოგადად შევაჯამოთ, რომ წმიდა კანონები ესაა ღერძი და ჩარჩო, როგორც საეკლესიო ერთობისათვის, ასევე მართლმადიდებლური სულიერებისათვის. : წმიდა კანონთა მიზანი და სულისკვეთება გამოიკვეთება მომდევნო პარაგრაფებშიც. მაგრამ ვიდრე დავასრულებდით აღნიშნულ პარაგრაფს, კიდევ შეიძლებოდა დავძინოთ შემდეგი: ღმერთის ყოველი მცნება და ეკლესიის ყოველი კანონი არის ღმრთის კურთხევა. აშკარაა მათი თანაფარდობა, მაგ: შემოქმედი. მამა-ღმერთის მცნებისა – „იმრავლეთ და აღავსეთ ქვეყანა. და მეუფებდეთ მასზე. განაგებდეთ მას“ (დაბ. 1,28). ასევე აშკარად ჩანს კავშირი მცნებისა და კურთხევისა, გამომდინარე იესო ქრისტეს ნათქვამიდან: ,,მიიღეთ და ჭამეთ... სუთ ამისგან ყოველთა, ესე არს სისხლი ჩემი ახლისა აღთქმისათ მრავალთათვის დათხეული მისატევებელად ცოდვათა“. (მათე 26,26-28) შდრ. ასევე მოციქულთა 34-ე კანონი: ,,თითოეულისა ნათესავისა ეპისკოპოსთაი უვმს კაცთა მის ნათესავისათა, რაითა პირველად და თავად მათდა შეერაცხოს ეპისკოპოსი თყსი და არარას იქმოდინ ნამეტავსა თვნიერ გაზრახვისა მისისა, · არამედ მათ ხოლო იქმოდის კაცად-კაცადი, რაოდენნი სარგებელ ეყოფოდინ ეკლესიასა მისსა და მისქუეშეთა სოფელთა. არამედ ნუცაღა ეპისკოპოსი თუნიერ განზრახვისა ყოველთაისა იქმს რასმე, რამეთუ ესრეთ ერთნებობაი აღესრულოს და იდიდოს ღმერთი უფლისა მიერ სულითა წმიდითა.“ 35 (ცე, Xისთ0CთLტსი0ს, II6ი+ (16LV0IC, '0LIV.I0 LI 1. 8,6, 49,337/., · 27