საეკლესიო სამართალი
← კანონთა საძიებელი

ნაწილი I

ღვთისმეტყველებისა, მართლმადიდებლური სარწმუნოებისა, კანონებისა და ხელთდასხმის შესახებ

თავი I. ღვთისმეტყველებისა და მართლმადიდებლური სარწმუნოების შესახებ

თავი II. რომელი კანონების დაცვა არის საჭირო

თავი III. დაუწერლად მოცემული საეკლესიო წესის, როგორც კანონის დაცვის შესახებ, და რომ ჩვენთვის არ არის საჭირო მოსეს სჯულის დაცვა

თავი IV. კანონებს დაადგენს არა ერთი ეპისკოპოსი, არამედ ეპისკოპოსთა ერთობა

თავი V. პატრიარქების, მიტროპოლიტების და აფრიკაში პირველებად, პრივატონებად (საეკლესიო კრების თავჯდომარეობის უფლების მქონე მთავარი ქალაქის ეპისკოპოსი) წოდებულთა შესახებ

თავი VI. ვინ, ვის, სად და როგორ ხელთდასხმულ ჰყოფს ეპისკოპოსად ან სხვა სასულიერო პირად, და თუ ხელთდასხმული წერილობით უარს იტყვის ეპისკოპოსზე

თავი VII. მრევლს არა აქვს უფლება, მონაწილეობა მიიღოს მღვდლის არჩევაში

თავი VIII. ეპისკოპოსის ხელთდასხმის გამო წამოჭრილი დავის შესახებ

თავი IX. ეპისკოპოსის ხელთდასხმის დროის შესახებ

თავი X. ვინმეს ხელთდასხმა ეპისკოპოსად, მღვდლად, დიაკვნად არ შეიძლება, სანამ ყველა, მის სახლში მყოფი, არ გახდება ქრისტიანი მართლმადიდებელი

თავი XI. იმის შესახებ, ვინც ერისკაცობიდან ეპისკოპოსი გახდა

თავი XII. როგორ შეიძლება წარმართი, სნეული, ახლად მონათლული და უწესო ცხოვრების მიმდევარი ხელთდასხმულ იქნეს ეისკოპოსად ან სამღვდელო დასის სხვა წარმომადგენლად

თავი XIII. როგორ უნდა იქნეს დადგენილი უსაყდრო ეპისკოპოსი უეპისკოპოსო საყდარში

თავი XIV. როდის არის შესაძლებელი, რომ საჭურისი ან სხვაგვარად ასონაკლული გახდეს ეპისკოპოსი ან მოყვასი

თავი XV. ეშმაკეული არ შეიძლება გახდეს სამღვდელო პირი

თავი XVI. იმათ შესახებ, რომლებიც არ ემორჩილებიან ეპისკოპოსს, როდესაც იგი მოისურვებს მათ ხელთდასხმას უმაღლეს ხარისხში

თავი XVII. იმ ეპისკოპოსისა ან სხვა სამღვდელო პირის შესახებ, რომელიც ხელთდასხმული იქნება, ხოლო მისი მრევლი მას არ შეიწყნარებს, ან თვითონ არ მიიღებს მრევლს, ან ვერ შეძლებს იქ წასვლას

თავი XVIII. ეპისკოპოსს, რომელიც სიკვდილის პირას არის მისული, არა აქვს უფლება, თავის ნაცვლად სხვას დაასხას ხელნი

თავი XIX. მცირე ქალაქში ან დაბაში ეპისკოპოსის დადგენა არ არის საჭირო

თავი XX. არ შეიძლება, ერთ სამთავროში იყოს ორი მიტროპოლიტი, ან ერთ ქალაქში – ორი ეპისკოპოსი, ან ორ ქალაქში იყოს ვინმე ეკლესიის მსახურად

თავი XXI. იმ ეკლესიებში ხელთდამსხმელთა შესახებ, რომლებიც არ შედიან მათთვის დაქვემდებარებულ ქალაქებსა და სამთავროებში

თავი XXII. მთავრების დახმარებით ეკლესიების დამპყრობელთა შესახებ

თავი XXIII. მეორედ ქორწინებულის ან ხარჭოსნის ხელთდასხმა ეპისკოპოსად ან სხვა სასულიერ პირად არ შეიძლება

თავი XXIV. იმათ შესახებ, ვინც ფულით ყიდულობს ხელთდასხმას, ან მიიღებს საეკლესიო პატივს

თავი XXV. ხელთდასხმა მეორედ არ შეიძლება

თავი XXVI. ეპისკოპოსი ან სხვა სასულიერო პირი არ უნდა იცვლიდეს ადგილს ქალაქიდან ქალაქში

თავი XXVII. იმის შესახებ, ვინც ცოდვიანია და ხელთდასხმას მიიღებს

თავი XXVIII. ხელთდასხმადი მამაკაცებისა და დედაკაცების ასაკის შესახებ

თავი XXX. დიდ ქალაქში სათანადოა შვიდი დიაკვნის ყოფნა

თავი XXXI. თუ როგორნი არიან საეკლესიო წესრიგის მიმართ სასულიერო პირნი

თავი XXXII. არ შეიძლება იმისი ხელთდასხმა, ვისი ცოლიც იმრუშებს, და თუ სასულიერო პირის ცოლი იმრუშებს

თავი XXXIII. სამღვდელო პირთა ხელთდასხმა არ შეიძლება ეკლესიაში წინასწარი განწესების გარეშე, არამედ ეს უეჭველად უნდა მოხდეს ეკლესიის ან მონასტრის სახელზე

თავი XXXIV. მიმომავალთა და დაბაში არსებული ეკლესიების შესახებ

თავი XXXV. ქალაქის ეპისკოპოსს უნდა ექვემდებარებოდნენ სასულიერო პირნი, გლახაკნი, მონასტრები და სამარტვილოები

თავი XXXVI. მონათა ეკლესიის მსახურად გახდომის შესახებ

თავი XXXVII. დედათდიაკონთა და იმის შესახებ, რომ დედაკაცი ვერ გახდება მღვდელი

თავი XXXVIII. იმ ცოდვების შესახებ, რომელთაც აქარწყლებს ხელთდასხმა